 |
| Ja i mój wywód przodków, obejmujący tylko tych, których fotografie lub podobizny się zachowały |
Nazywam się Szymon Cyliński, mam 33 lata, urodziłem się i mieszkam w Poddębicach - niewielkim mieście w centralnej Polsce, choć wychowałem się w pobliskiej wsi. Jestem pracownikiem biurowym, a prywatnie szczęśliwym mężem i ojcem trzyletniej córeczki. Moimi pasjami od dzieciństwa są historia Polski (ale nie tylko) i genealogia rodzinna. Jeśli chodzi o historię, szczególnie interesują mnie czasy średniowieczne, postacie polskich władców oraz historia najnowsza. Ten skrawek Internetu poświęciłem jednak drugiemu z moich zainteresowań - genealogii, będącej jedną z nauk pomocniczych historii. Przedstawiam w nim moje poszukiwania i odkrycia w aktach metrykalnych i innych dokumentach, legendy i historie rodzinne, sylwetki moich przodków, fotografie z nimi związane oraz różnego typu ciekawostki, jednak bez naruszania prywatności rodziny. Wpisy publikuję tu na początku każdego miesiąca (do końca 2025 roku robiłem to co drugi czwartek).
Drzewo genealogiczne tworzę od dzieciństwa, a w obecnej formie - w programie genealogicznym MyHeritage Family Tree Builder - od 2009 roku. Dziś obejmuje ono ponad 2700 osób (zapewne w najbliższej przyszłości przekroczę 3000), zarówno żyjących, jak i zmarłych. Tutaj będę opowiadać wyłącznie o tych ostatnich. Zarówno moje korzenie, jak i korzenie mojej żony, są w 100 procentach chłopskie - wszyscy znani mi antenaci byli włościanami, choć ich status społeczny i majątkowy był różny - od komorników po bogatych gospodarzy. W zdecydowanej większości zamieszkiwali oni tereny centralnej Polski - historycznie ziemię łęczycką i sieradzką, które od 1815 roku do I wojny światowej należały do Królestwa Polskiego, czyli tzw. Kongresówki. W mniejszym stopniu ich miejscem zamieszkania była również Wielkopolska.
 |
| Akt chrztu mojego przodka po mieczu Wawrzyńca Cylińskiego (1859). Źródło: Archiwum Diecezjalne we Włocławku |
Odnajdywanie przodków - takich sprzed 150, 200 lub więcej lat - choć jest pracochłonne, przynosi wiele przyjemności. Są to osoby, których od dawna już nikt nie pamięta, nie zachowały się ich fotografie ani groby. Jedynymi śladami po ich istnieniu są akty urodzenia, małżeństwa i zgonu oraz nieliczne źródła pozametrykalne. Za każdym zawartym w nich imieniem i nazwiskiem kryją się prawdziwi ludzie z krwi i kości, którzy, tak samo jak my, pracowali, mieli marzenia, przeżywali radości i smutki, a często także dramaty życiowe. Byli też świadkami historii. Ich życie znacznie różniło się od naszego, z pewnością było trudniejsze. W żadnym wypadku nie zasłużyli oni jednak na zapomnienie. W końcu, gdyby nie oni, nie byłoby też nas. Stąd też nazwa bloga - „pro memoria” to po łacinie „dla pamięci”.